دنيا با من است

تنها نشستم و حواسم نيست كه دنيا با من است.

به من گفت

به من گفت بيا . . . به من گفت بمان . . . به من

 

گفت بخند . . . به من گفت بمير

 

آمدم . . . ماندم . . . خنديدم . . . مردم.

رسم دوستي اينست

رسم دوستي اينست.

روزي با کسي آشنا مي شوي

انتخاب مي کني

دوست ميداري

دوستت مي دارد

و روز بعد :........"فاصله"

"تنهايي"،

"تنهايي"

برو كنار ديگه!

آسمان را مي نگرم تو را ميبينم خورشيد را مي نگرم تو را ميبينم ماه را مي نگرم تو را ميبينم خوب مسخره از جلوم برو كنار ديگه!

ای...!

اي که در را به رويم بستي و پا روي عشقم گذاشتي بابا جون دستم لاي در مونده

اي كه از كوچه معشوقه ما ميگذري بگذر بگذر كه كوچه بن بست است و برو بچ محل ته كوچه منتظرت

جانه من میفهمین یعنی چی؟

از يك ديوونه ميپرسن چرا ديوونه شدی؟ ميگه: من يه زنی گرفتم که يه دختره 18 ساله داشت، دختر زنم با بابام ازدواج کرد، در نتيجه، زن من، مادرزن پدرشوهرش شد، از طرفی دختر زن من که زن بابام بود، پسری به دنيا آورد که ميشد برادر من و نوه ي زنم،پس نوه ي منم ميشد، در نتيجه من پدربزرگ برادر ناتني خودم بودم،چند روز بعد زن من پسری به دنيا اورد که زن پدرم، خواهر ناتني پسرم و مادربزرگ او شد،در نتيجه پسرم، برادر مادربزرگ خودش بود، از طرفی چون مادر فعلي من يعنی دختر زنم،خواهر پسرم بود، در نتيجه من خواهرزاده ي پسرم بودم!!

تو مال من

زندگی مال تو مرگ مال من، راحتی مال تو گرفتاری مال من، شادی مال تو غم مال من، همه چيز مال تو ولی تو مال من

مرا بياد داشته باش

من غريبه ي ديروز...آشناي امروز...و فراموش شده ي فردايم...پس در آشنايي ه امروز مينويسم ...تا در فرداي تلخ جدايی بياد آوری مرا...

عشق ناتمام و عشق تمام

عشق ناتمام مي گويد: من تو را دوست دارم چون به تو نياز دارم.

عشق تمام مي گويد : من به تو نياز دارم چون تو را دوست دارم.

..........

دلتاي دلم پر از ملال است از بسكه به زير راديكال است!!

خسته ام

خسته ام ...! خسته نبودنت ...! خسته از روزهايي كه بي تو شب ميشود و شبهايي كه باز هم بي تو ميگذرد تا كه طلوعي و غروبي ديگر بيايند و باز هم گذر زمانها كه بي تو ميگذرد ...! ميگذرد ...! ميگذرد و باز هم ميگذرد ...!

پاييز

پاييز را دوست دارم چون فصل غم است غم را دوست دارم چون گريه دل است دل را دوست دارم چون عشق را به من آموخت عشق را دوست دارم چون تو را دوست دارم چون تو را دوست دارم!!

مرا درياب

اي خاتون روياهاي من , مرا درياب

به نام آنكه عشق را بنا كرد

به نام آنكه عشق را بنا كرد

تو را از من ، سر از تو جدا كرد

 

فکر نکن گذاشتی رفتی دلم از غصه میمیره

این دروغ بود که میگفتی قلبم پیش تو اسیره

گول چشماتو که خوردم گفتم هستی تا همیشه

خالی بود تموم حرفات میدونستم که نمیشه

بی مرام زهرتو ریختی و نگفتی که چی میشه

قلبمو له کردی رفتی اصلا باورم نمیشه

کاش امتحانش نمي کردم

 

به من ميگفت: انقدر دوستت دارم که اگر بگويي بميرميميرم... باورم نمي شد... فقط يک امتحان ساده به او گفتم بمير...! سالهاست در تنهايي پژمرده ام... - کاش امتحانش نمي کردم

 

کاش مي دانستيم

کاش مي دانستيم زندگي کوتاست کاش از ثانيه هاي زندگي لذت مي برديم کاش قلبي رو براي شکستن انتخاب نمي کرديم کاش همه را دوست داشتيم کاش معني صداقت را ما هم مي فهميديم کاش هيچ کودک فقيري ديگر خواب نان تازه وداغ را نمي ديد کاش دلهايمان دريايي مي شد کاش مي فهميديم زندگي زيباست و لذت مي برديم تا نهايت کاش ميدانستيم که ما نمي دانيم فردا برايمان چه اتفاقي مي افتد کاش بهانه اي براي ناراحت کردن دلهاي زخم خورده نبود

 

به نام عشق

به نام خدا خالق انسان، به نام انسان خالق غمها، به نام غمها بوجد آورنده ي اشكها، به نام اشک تسکين دهنده ي قلبها، به نام قلبها ايجادگر عشق و به نام عشق زيباترين خطاي انسان

ديروز و فردا

ديروز و فردا با هم دست به يکي کردند . ديروز با خاطراتش مرا فريب داد فردا نيز با وعده هايش مرا خواب کرد .وقتي چشم گشودم امروز نيز گذشته بود

دروغ , حقيقت

روزي دروغ به حقيقت گفت : مــــيل داري با هم به دريـــا برويم و شنـــا کنيم ، حقيقــت ساده لــوح پذيرفت و گول خورد . آن دو با هم به کنار ساحل رفتند ، وقتي به ساحل رسيدند حقيقت لباسهايش را در آورد . دروغ حيلــــه گـــر لباسهاي او را پوشيد و رفت . از آن روز هميشه حقيقت عــــريان و زشت است ، اما دروغ درلبــــــاس حقيقت با ظاهري آراسته نمايان مي شود

زندگي

 

.....زندگي جويباريست که از دهکده غم ميگذرد

 

شب يلدا

شب يلداي من شب دوري من شب غم و تنهايي من شب عشق شب يلدا

خدايا تو ميداني که من تنهايم تو مي داني که سکوتم را چه فريادهاست

 دردي دارم که طبيبان نداند خدايا شب يلداي من پايان ندارد خدايا رها کن از

من اين دوري را

 

وقتي رفتم

کسي از رفتن من غصه نخورد              کسي با مانذن من شاد نشد

وقتي رفتم کسي غصه اش نگرفت       وقتي رفتم کسي بدرقم نکرد

وقتي رفتم کسي قلبش نگرفت            بغض هيچ ادمي فرياد نشد

وقتي رفتم نه که باران نيومد                 اسمان صاف و افتابي بود

وقتي رفتم صورت هيچ کسي پژمرده نبود

اما گلها همه پژمرمرده بودند

اونهايي که براشون مهم بودم

يه جورايي که شايد مرده بودن